Honingbij foerageert op Bezemkruiskruid (Senecio inaequidens). Van de kruiskruiden is dit een favoriet van insecten om er op te vliegen. Deze plant heeft een zeer breed gespreide kalender van bloeitijden. Ze zijn er al vroeg in het jaar en het is niet onmogelijk om er in december nog bloeiend aan te treffen. Die lange aanwezigheid met bloemen (nectar en stuifmeel) heeft misschien te maken met de waardering van insecten voor deze plant. Het is een invasieve exoot, afkomstig uit Zuid-Afrika, die hier halverwege de 20ste eeuw is terechtgekomen.
Ze zijn verspreid door bijna geheel het land. Een nadeel is de aanwezigheid van alkoloïden die de kruiskruiden beschermen tegen vraat van vee en insecten. Bij het Jacobskruiskruid is dat voor de Sint-Jacobsvlinder geen bezwaar om op die plant juist haar eitjes te leggen. De rupsen van die vlinder hebben dus geen last van de giftige stoffen. De beschermende gitige stoffen zitten ook in de nectar. Via de nectar komt het bij honingbijen dus ook in de honing. Over het algemeen is dat voor de mens geen groot bezwaar om die honing te eten, want de gehaltes zijn meestal zeer gering.
Foto: © Albert de Wilde